Wiele faktów o zachowania pozaboiskowych, temperamencie jak i charakterze dowiadujemy się zarówno z książki o Ibrakadabrze zatytułowanej „JA, Ibra” jak i z naturalnych zachowań w mediach, wywiadach itp. Postać Zlatana bez dwóch zdań jest w 100% spójna i niezwykle charakterna. Dlatego, więc bierzemy zawodnika pod lupę. Wyróżnimy na jego przykładzie, zachowania przekładające się na piłkarski sukces.

Stan doskonałości

Bohater opowiada w swojej książce o wielu mistycznych momentach. Są to ułamki sekund które w naszej głowie trwają dłużej. Do głowy przychodzi wtedy kilka myśli a wybór jednej z nich jest instynktowny. Każdy kto trenował sport wyczynowo albo robił szalone rzeczy w życiu, na pewno dobrze zna to uczucie. Są to często momenty kluczowe, decydujące o wielu konsekwencjach kiedy adrenalina robi swoje. Zjawisko to jest na tyle niezwykle, że nawet przewracając strony odczuwa się emocje! Im dłuższy posiadasz staż treningowy i lepszej jakości treningi wykonujesz tym wchodzenie w stan doskonałości staje się łatwiejsze. Ibra nigdy się nad tym nie zastanawiał, ani nie skupiał. Po prostu trenował, grał i udowadniał wszystkim, że jest najlepszy. Oczywiście, że nie zawsze się udawało. Z początku odniósł wiele porażek, wielokrotnie spotkał się z brakiem akceptacji jego osobowości i stylu bycia. W początkach kariery, często tracił piłkę próbując przeciwników ogrywać 1 na 1. Trenerzy nie byli zadowoleni z tego faktu i nakazywali mu zmienić jego boiskowe zachowania. Nic to nie dawało, Zlatan robił swoje tak długo źle, aż zaczęło wychodzić dobrze. Jest to najprostsza metoda w dążeniu do stanu doskonałości.

Początki

Determinacja, charakter i konsekwencja naznaczyły etos pracy Zalatana, dzięki temu odniósł późniejszy sukces, pomimo pochodzenia z biednej rodziny, wybuchowego temperamentu, przeciwności losu i wielu skrajnych nastrojów. Przy spartańskiej pracy i towarzystwu bogatych kolegów kiedy nie masz kasy nie trudno o chwilę zwątpienia, złość i nienawiść. To były główne emocje, towarzyszące zawodnikowi na początku piłkarskiej przygody. Były takie momenty w których Zlatan szukał innej dyscypliny jak hokej, czy taekwondo. Chciał być bramkarzem swojej drużyny,gdy ten popełnił błąd i generalnie rzecz ujmując miewał już inne pomysły na życie. Jednym z jego hobby była, kradzież rowerów. Z miejscowości, z której pochodził na pierwsze treningi musiał dojeżdżać parędziesiąt kilometrów. Urozmaicał, więc sobie podróż różnymi modelami rowerów. Wśród najciekawszych wyróżnił rower listonosza i nieświadomy wybór roweru asystenta trenera. W biednej dzielnicy w której Ibra dorastał nie trudno było o wejście w konflikt z prawem. Na szczęście w odpowiednim czasie Ibrahimovic znalazł najlepszych dla siebie mentorów, a w zasadzie to bardziej oni znaleźli jego, gdy umiejętności zaczęły wyróżniać go na tle innych zawodników. Dzięki temu był w stanie z przeciętniaka stać się wybitnym zawodnikiem.

Późniejsze problemy

Gdyby nie poprzednie trudne doświadczenia życiowe Zlatana bardzo możliwe jest, że kolejne zdarzenia mogły by na niego destrukcyjnie wpłynąć lub nie rozwinąłby w pełni swojego potencjału. Trudne dzieciństwo jak widzimy na tym przykładzie może zbudować swego rodzaju odporność psychologiczną. W profesjonalnej karierze mogłoby się wydawać, że nie ma już problemów, podczas gdy jest dokładnie odwrotnie.Im wyższy jest poziom rozgrywek tym większa jest presja. Oczywiście można mówić o tym, że jest ona potrzebna i odpowiedni do niej podchodząc poziom sportowy zyskuje na jej zjawisku. Nie do końca można tak to interpretować, kiedy zmagasz się z kontuzjami, masz konflikty z prasą, która podjudza publiczność, by obarczała twoją osobę licznymi oczekiwaniami. Te sytuacje wielokrotnie powodowały u Ibry dylemat, czy grać mimo bólu i przeciwwskazań lekarza, czy zawieść kibiców swojego klubu i ryzykować utratę kontraktu. Jak zapewne się domyślacie, kiedy tylko się dało drugiej opcji Zlatan unikał jak diabeł święconej wody. Co odbijało się na zdrowiu, wymagało jeszcze większej determinacji i walki ze samym sobą. Poza problemami zdrowotnymi styl bycia momentami odbijał się na formie sportowej. Tak jak wspomnieliśmy już we wstępie Zlatan zawsze chce być najlepszy i czuć, że tak jest. Co nie było proste w czasach gry w jednej drużynie z Leo Messim. Powodowało to konflikty z trenerem w przypadku Barcelony, w innym jeszcze zespole bójki z kumplami z drużyny. Do tego w życiu prywatnym dochodziły również problemy finansowe. Bo, gdy zawsze chcesz więcej, to może się tak zdarzyć, że całą wypłatę i wszystkie oszczędności wydasz na Ferrari, później nie mając co jeść do następnej wypłaty. Wszystkie te pozaboiskowe przeboje odbijały się na formie sportowej. Jak u każdego napastnika następował kryzys i z najdogodniejszych sytuacji ciężko to było przezwyciężyć. Tego akurat rozwiązanie przy wszystkim innym okazało się dość proste. Gdy nie szło Zlatan brał się za dodatkowe treningi, pracował nad dynamiką; motoryką lub strzałami zależnie od tego w czym czuł, że potrzebuje się poprawić.

Legenda

Można by długo rozważać czy Zlatan jest dobrym przykładem dla młodych zawodników. Jeżeli chodzi o wzorce poza boiskowe ciężko mówić, że warto naśladować zachowania jak przeklinanie, konfliktowość, czy spędzanie nocek na konsoli. Fakty są jednak takie,że zarówno w sporcie jak i piłce nożnej trzeba mieć ten pazur i nie chodzi o to czy wszystko zrobisz tak jak trzeba tylko o to, czy będziesz najbardziej skuteczny na boisku.W tym niewątpliwie pomógł Zlatanowi zadziorny temperament. Zawodnik przez lata będzie pamiętany nie tylko przez widowiskowe bramki, ale przede wszystkim przez spektakl jaki tworzyła jego osobowość zarówno na boisku jak i poza nim.